Populaire peulvruchten in de tuin: overzicht en info


Peulvruchten zoals erwten, bonen en linzen mogen niet ontbreken in de zelfvoorzienende tuin. Ze zijn erg lekker en bevatten veel waardevolle en gezonde ingrediënten. Wij hebben alle informatie over de populairste peulvruchten en hun teelt in uw eigen tuin samengevat.

Inhoudsopgave

Bonen

Snijbonen

Snijbonen kunnen twee tot vier meter hoog worden en moeten vanwege de ranken een klimhulp krijgen. Ze geven de voorkeur aan een warme, zonnige en tegen wind beschermde plaats. Dit laatste is belangrijk om schade aan knoppen, bloemen en de peulvruchten te voorkomen. Ze voelen zich het prettigst in een losse, diepe en humusrijke grond.

De groente is een van de vorstgevoelige exemplaren. Daarom moeten snijbonen op zijn vroegst half mei, na de IJsheiligen, op het bed worden gezaaid. Zaaien kan tot eind juni / begin juli.

Een van de populairste staakbonenrassen is de “Goldmarie”, die als zeer betrouwbaar en hoogproductief wordt beschouwd. Het ontwikkelt 20 centimeter lange peulen en is ongecompliceerd om buiten en in de kas te kweken.

Struikbonen

Net als de stokbonen behoren ook de struikbonen tot de tuinbonen (Phaseolus vulgaris). Het verschil zit vooral in de groei. Zoals de naam al aangeeft, groeien struikbonen bossiger en ook lager – tot ongeveer 50 centimeter. Het kweken van deze bonen bespaart je de noodzaak van een klimhulp. Hun peulen zijn even groot, afhankelijk van het ras, met een lengte van vijf tot 30 centimeter.

Zorg er bij het zaaien voor dat de plantafstand voldoende groot is. Als er in een rij wordt gezaaid, is dit vijf tot tien centimeter binnen de zaadgroeven. Het zaad wordt gezaaid tot een diepte van ongeveer drie centimeter. De rijafstand voor struikbonen mag niet minder dan 40 centimeter bedragen.

Hoewel struikbonen het best groeien in de zon, verdragen ze gedeeltelijke schaduw beter dan stokbonen. De grond moet ook los en humusrijk zijn. Zaaien in de vollegrond is mogelijk tussen eind mei en eind juli. Je kunt dan in oktober de laatste oogst binnenhalen.

Een van de populairste rassen is “Berggold”. Hij is zeer robuust, zijn peulen worden tot 14 centimeter lang en worden voornamelijk gebruikt als sperziebonen en slabonen.

Kweek tuinbonen
Afhankelijk van de bonensoort is een klimhulpmiddel nodig

Brandbonen

De vuurbonen (Phaseolus coccineus) zijn een bijzondere soort onder de bonen. Hun zaden zijn enorm rijk aan voedingsstoffen en zorgen voor een snel verzadigingsgevoel. Vuurbonen worden echter vaak gekweekt voor hun bloemen, omdat ze rauw en gekookt eetbaar zijn.

Om te groeien hebben ze een zonnige tot halfschaduwrijke standplaats en een goed gedraineerde, voedselrijke grond nodig. Ze kunnen niet goed tegen hitte en droogte, daarom worden ze het best gekweekt in een vochtig, zacht klimaat. Ze kunnen kort voor de IJsheiligen vanaf 10 mei in de volle grond worden gezaaid. Zes tot acht zaden worden op een afstand van 30 tot 40 centimeter geplant in groeven van ongeveer twee centimeter diep.

Vuurbonen moeten niet verward worden met kidneybonen. Beide hebben een roodachtige kleur, een vergelijkbare smaak en een niervorm, maar vuurbonen zijn groter en hebben meestal zwarte spikkels.

Een van de populairste rassen is de zeer hoogproductieve “Neckargold”-vuurboon.

Nierbonen / Rode Bonen

Kidneybonen zijn iets gevoeliger voor kou dan vuurbonen. Ze mogen niet buiten gezaaid worden voor de IJsheiligen. De veiligste tijd om ze te zaaien is eind mei / begin juni. Als u eerder wilt profiteren van de eerste oogst, kunt u ze thuis of in een kas kweken vanaf eind april. In vergelijking met veel andere soorten bonen is het gedroogd gemakkelijk op te slaan. Het heeft ook een licht melige smaak. Het is vooral populair in de Mexicaanse keuken, bijvoorbeeld in chili con carne.

De locatie kan zonnig tot halfschaduw worden gekozen. Het is belangrijk dat deze bonen beschut tegen de wind en warm staan. De grond moet kalkrijk en humusrijk zijn. De plantafstand bedraagt zes tot acht centimeter. Nierbonen stellen niet veel eisen aan de verzorging. Regelmatig water geven en bruine bladeren verwijderen is meestal voldoende.

Witte bonen / Tuinbonen

De witte boon is zeer populair omdat hij in vergelijking met andere bonen zeer gemakkelijk te telen is. Het is ook de enige bonensoort die geen problemen heeft met koude en grondvorst. Daarom kan het al half/eind februari buiten worden gezaaid. Op de vensterbank of in de kas kan ze vanaf januari gekweekt worden.

De zaden worden acht tot twaalf centimeter diep en met een plantafstand van tien tot twintig centimeter in de grond geplaatst. Omdat ze compact en bossig groeien, hebben ze niet veel ruimte of een klimhulp nodig. Witte bonen zijn gevoelig voor zon en wind. Zoals bij alle bonenrassen moet de grond los, goed gedraineerd en humusrijk zijn. Dit ras heeft echter een hoge waterbehoefte, waardoor vaker water moet worden gegeven.

Erwten

Erwten in het tuinbed
Erwten zijn ook populair bij kinderen en kunnen rechtstreeks uit de struik worden gegeten.

Kikkererwten

Onder de erwten (Pisum), is kikkererwt de meest geteelde soort in tuinen voor huishoudelijk gebruik. Zodra er geen gevaar meer is voor nachtvorst, kan vanaf half mei buiten worden gezaaid. Gemiddeld duurt het 90 tot 100 dagen tot de oogst.

De zaadafstand moet ruim 20 centimeter zijn en de rijafstand ongeveer 30 centimeter. De aanbevolen zaaidiepte is vijf tot acht centimeter. Kikkererwten geven de voorkeur aan een zeer losse, waterdoorlatende, zandleemachtige, lichte tot middelzware en kalkrijke bodem. Ze groeien het best wanneer de temperatuur overdag tussen 20 en 28 graden Celsius ligt en ’s nachts niet onder 18 graden Celsius zakt. Daarom geven veel ervaren thuiskwekers er de voorkeur aan ze in een kas te kweken. Er moet ook zes uur zon op de planten schijnen. Kikkererwten hebben weinig verzorging nodig. Ze kunnen goed tegen hitte en droogte. Ze zijn echter gevoelig voor langdurige overbewatering of wateroverlast.

Een van de populairste is het ras “Galileo” met een rijpingstijd van 96 tot 98 dagen. Het is zeer robuust tegen lucht- en bodemdroogte, heeft een hoge weerstand tegen virus- en schimmelinfecties en kan in bijna elke bodem worden geteeld. Rauwe consumptie van kikkererwten wordt afgeraden wegens hun giftigheid.

Erwten

Erwten (Pisum sativum) zijn de klassiekers van deze peulvruchtensoort. Ze zijn vooral bekend als ingeblikt product in combinatie met kleine worteltjes. Wanneer ze echter geteeld en vers geoogst worden, smaken ze veel delicater en aromatischer. Zaaien kan van eind maart tot begin april. De zaden worden vijf centimeter diep in de grond geplant. Na ongeveer twee weken verschijnen er al kleine plantjes. Afhankelijk van de soort kunnen ze een klimhulpmiddel nodig hebben.

Een zonnige locatie vermindert het risico van ziekten en plagen. Niettemin gedijen suikererwten ook goed in de schaduw, hoewel de opbrengst kan afnemen.

Een van de populairste rassen is de “Costa”-erwt. Hij wordt tot 75 centimeter hoog en wordt gekenmerkt door een betrouwbare opbrengst en geschiktheid voor verse consumptie en invriezen.

Lenzen

Bloeiende linzen in de tuin
De linze is een van de oudste gekweekte planten ter wereld en groeit voornamelijk als eenjarige © ChriKo – Wikimedia | CC BY-SA 3.0

Linzen (Lens culinaris) zijn zeer populair bij amateurtelers vanwege hun milde tot zoete smaak, maar ook vanwege hun hoge eiwitgehalte. Als lage groeiers hebben ze minder behoefte aan voedingsstoffen en hoeven ze meestal niet te worden bemest. Ze zijn een verrijking voor elke groentetuin omdat ze stikstof in de bodem brengen en zo de groei van naburige planten bevorderen.

Welke linzensoort u ook kiest, de eisen voor licht, grond en verzorging zijn vrijwel identiek. Zoek een warme, zonnige standplaats, kalkrijke, losse en voedselarme grond, zaaien tussen april en mei en een zaaidiepte van vijf centimeter. Aangezien linzen het niet zonder steun kunnen stellen, is een klimhulp nodig.

De populairste linzensoorten:

  • Rode linzen
  • Gele linzen
  • Groene bord linzen
  • Bruine plaatlenzen

Recent Posts