Cox Orange: smaak, teelt en oogsttijd

De appelsoort “Cox Orange” wordt al heel lang professioneel geteeld en is vrijwel ononderbroken populair. We leggen uit of en hoe de exquise dessertappel ook in de eigen tuin kan worden geteeld.

Enkele Cox Orange appel in de boom
De ‘Cox Orange Pippin’ is een boom die hoge eisen stelt aan bodem en klimaat. [Foto: BlackSoulChoir/ Shutterstock.com]

De appelsoort ‘Cox Orange Pippin’, ook wel kortweg ‘Cox Orange’ genoemd, geeft zeer smakelijke vruchten. Daarom wordt de boom, ondanks zijn hoge eisen, nog steeds op grote schaal geteeld. De kleine appels van het ras “Cox Orange”, met hun fijne vruchtvlees en bijzondere aroma, voldoen dan weer aan de hoogste eisen van de appelliefhebbers. Een echt succesvolle teelt is echter alleen mogelijk in huis-tuinen met de beste omstandigheden en vereist een toegewijde verzorging van de boom, inclusief bemesting, snoeien en uitdunnen.

Inhoud

  • Cox Orange”: profiel
  • Cox oranje appel: oorsprong en geschiedenis
  • Eigenschappen en smaak van de dessertappel
  • Teelt en verzorging van de appelsoort “Cox Orange
  • Oogst en gebruik appel “Cox Orange

Cox Orange”: profiel

Synoniemen Cox Orange Renette’, ‘Improved Nutmeg Renette’, ‘Cox Orange Pippin’.
Fruit klein tot middelgroot; lichtgele basiskleur met oranje tot troebelrode overkleuring
Smaak pittig en edel
Opbrengst onregelmatig
Oogsttijd Half september tot half oktober
Rijp voor consumptie van oktober
Houdbaarheid goed; houdbaar tot februari
Groei aanvankelijk sterk, later licht dalend; rijk vertakt
Klimaat gelijkmatig en vochtig; niet te warm en te droog
Ziekten en plagen op ongunstige plaatsen vatbaar voor vruchtboomkanker, meeldauw, kraagrot, bloedluis, appelschurft en echte meeldauw

Cox oranje appel: oorsprong en geschiedenis

Het ras “Cox Orange” werd tussen 1825 en 1830 uit zaad geteeld door een heer Richard Cox in Colnbrook-Lawn, Engeland, in zijn eigen appelboomgaard. Het zaad was afkomstig van een vrije bloei van het ras “Ribston Pepping”. De bestuiver en donor van de tweede helft van het genoom is dus onbekend. Het ras werd in 1850 op de markt gebracht en was in 1858 al zeer wijdverbreid. Synoniemen voor “Cox Orange” zijn “Improved Muscat” en “Cox Orange Pippin”.
Er bestaan ook willekeurige mutaties van het ras, bijvoorbeeld rode mutaties zoals “Red Cox Orange”, “Cherry Cox” of “Korallo”, ook “Crimson” en “Queen”.

Eigenschappen en smaak van de dessertappel

De vruchten van de “Cox Orange” zijn klein tot middelgroot en meestal zeer regelmatig van vorm. De dwarsdoorsnede van de appel is altijd bijna rond en de hele vrucht bolvormig afgeplat met een gelijkmatig oppervlak. Bij de steelholte bevindt zich soms een vleesneus, d.w.z. een uitsteeksel naar de steel toe.
De basiskleur van de schil is lichtgeel bij volledige rijpheid, de bovenkleur is oranjerood tot troebel rood gemarmerd en gestreept. De huid is vrij ruw en vertoont net- of puntvormige ruwschilligheid. Het vruchtvlees is geelachtig en gestreept met geelgroene nerven. Het stevige, middelfijne en kruidige vruchtvlees ontwikkelt een edel en rasspecifiek aroma.

De appelsoort “Cox Orange” zou alleen geschikt zijn voor intensieve teelt, d.w.z. met veel zorg, in de beste boomgaardlocatie. In hoeverre dit waar is, hangt echter ook af van de eisen van de tuinier: als je geen probleem hebt met onregelmatige opbrengsten en kleinere appels met schurftplekken, kan ‘Cox Orange’ ook voor de huis-tuin worden aanbevolen.

Rijpe Cox Orange appels in een doosje
De appelsoort “Cox Orange” staat bekend om zijn voortreffelijke smaak. [Foto: vera-g/ Shutterstock.com]

Teelt en verzorging van de appelsoort “Cox Orange”.

Bij de teelt van de veeleisende “Cox Orange Pippin” moet het volgende in acht worden genomen: De groei van ‘Cox Orange’ is sterk als hij jong is, later neemt hij iets af. De groeirichting is vrij strak rechtop. Er worden veel dunne scheuten gevormd, die zich rijkelijk vertakken en sterk afhangen onder de vruchtzetting. Zonder snoeien zou zich een bossige, piramidale en overhangende kroon vormen.
Vanwege zijn sterke groei is ‘Cox Orange’ niet geschikt voor de teelt als hoogstam, want dan is de bossige, sterke groei nauwelijks in de hand te houden. Halfstammen of lage stammen op middelmatig groeiende onderstammen zoals MM106 of M7 zijn beter geschikt. Zwakgroeiende onderstammen kunnen alleen voor “Cox Orange” worden gebruikt op de beste gronden; hier zijn de rassen M2 en M4 compatibel en aanbevolen.

De grond op de teeltplaats moet voedselrijk, diep en humusrijk zijn. De noodzakelijke gelijkmatige vochtigheid en tegelijkertijd luchtdoorlatendheid worden alleen bereikt op humusrijke bodems. Daarom is het raadzaam om bij het planten veel rijpe compost of een hoogwaardige plantgrond zoals onze Plantura Organic Universal Soil door de grond te werken. Om de behoefte aan voedingsstoffen blijvend te dekken, is het ook raadzaam jaarlijks te bemesten met organische, bodemverzorgende meststoffen.

Plantura Biologische Universele Grond
Plantura Biologische Universele Grond

Biologisch, turfvrij & klimaatvriendelijk:
Voor alle planten binnen & buiten,
100% natuurlijke ingrediënten,
onschadelijk voor mens en dier

Koop hier!

Op zware en natte gronden is het ras “Cox Orange” gevoelig voor vruchtboomkanker en kan het hout ook gemakkelijk vorstschade oplopen. Het klimaat moet gelijkmatig en vochtig zijn, grote hitte en droogte leiden tot gebarsten vruchten.
De bloei van ‘Cox Orange’ is middelvroeg, langdurig en zeer vorstgevoelig. De bloei is dan ook onregelmatig en varieert van jaar tot jaar.
Goede bestuivers zijn “Gelber Edelapfel”, “Golden Delicious”, “Goldparmäne”, “James Grieve”, “Winterbananenapfel” en “Weißer Winterkalvill”.

Om een regelmatige opbrengst te verkrijgen, zijn een jaarlijkse, terughoudende snoei van de appelboom en het uitdunnen van de vruchten absoluut noodzakelijk.
Bij het uitdunnen worden in mei of juni zoveel vruchten van de bloeiwijzen verwijderd dat er slechts één appel per bloeiwijze overblijft. Deze methode bevordert een goede bloei in het volgende jaar en zorgt voor wat grotere en beter ontwikkelde appels. Als snoeien en uitdunnen worden verwaarloosd, zal ‘Cox Orange’ gemakkelijk alternatie ontwikkelen. Zo wordt een jaar met de hoogste opbrengst en kleine appels altijd gevolgd door een jaar met weinig, grotere appels.
Het is belangrijk om een goede standplaats te kiezen, want het ras “Cox Orange” is gevoelig voor kanker, kneuzing, kraagrot, bloedluis, appelschurft en echte meeldauw, vooral op ongunstige standplaatsen.

Oogsten en gebruiken van “Cox Orange” appels

Afhankelijk van de locatie en de weersomstandigheden zijn de “Cox Orange” appels tussen half september en half oktober klaar voor de oogst. Je weet wanneer het tijd is, want de steel kan gemakkelijk van de scheut worden losgemaakt en gezonde appels vallen ook vanzelf op de grond. De appels zijn bijzonder lekker vanaf oktober/november en, indien bewaard in een koele kelder, tot februari. De “Cox Orange” appels hebben echter de neiging te verwelken, bruin te worden en te gaan rotten tijdens de opslag. Hij moet dus zeer regelmatig worden gecontroleerd.

Als uitgelezen dessertappel is de Cox Orange appel bijzonder geschikt voor directe consumptie. Maar het is ook zeer geschikt voor het bakken en bereiden van desserts zoals gebakken appels.

Tussen haakjes: Iedereen die problemen heeft met een allergie voor appels kan beter geen “Cox Orange” eten. Omdat het ras slechts enkele polyfenolen bevat, die de reactie op de allergenen vertragen, is het zeer waarschijnlijk dat “Cox Orange” een allergische reactie veroorzaakt.

Wilt u in plaats van een vatbaar en veeleisend appelras liever meteen voor een robuuste en gezonde appel gaan? Dan raden wij u aan het smakelijke ras ‘Reglindis’ te overwegen, omdat het zich onderscheidt door zijn resistentie tegen vele appelboomziekten.